به مرتضي اميري اسفندقه

قصيده واره درنگ                        

هر آینه آیینه و هر آینه سنگم

هم سنگم و هم آینه.. من نام ام و ننگم

از اصل خودم دورم و با وصل تو مغرور

من نایم و نیزارم! من ماه و پلنگم!

تا موعد جوشش برسد چلّه گزیدم

من خوشه ی انگورم و در حال درنگم

با آب به آیینم و با صخره به تسخر

هم مرد قلمدانم و هم مرد تفنگم

همسایه ی عطّارم و از تیره ی تاتار

پر می شود از ساچمه ی واژه فشنگم

عصيان گر و بدخلق چونان كرگدني پير

با دشمن اگر صلح كنم با كه بجنگم؟

همزاد پري هايم و از آدميان دور

آنسان كه كس آسان بنياورده به چنگم

از "سوره ی انگور" لبالب شده جانم   1

نی سرخوش مشروبم و نی نشئه ی بنگم

من نورم و غم نیست که در سیر سماوات

در چشم بلورین بدنان رنگ به رنگم

اسفندقه دریاب که دلگیرم و دلتنگ

انگار که پیراهن دنیا شده تنگم

از شهر دل آزرده و از جمع گریزان

چون برگ به امید نسیمی کله ونگم

با قصّه ي تكراري اش افسون نشوم تا

آگاه به افسانه ی این شهر فرنگم

آزرده ام از دشمن و افسرده ام از دوست

تقدير عجين كرده به هم شير و شرنگم

از زندگي بي همه كس خير نديديم

كي مي رسي اي مرگ؟ تو را گوش به زنگم

عليرضا بديع

1- نام مجموعه شعر اخير عليرضا قزوه